janúar

Þar sem nóvember og desember voru hálfgerðir pestarmánuðir hjá karlpeningnum hér á bæ ákvað ég að jafna metin og gera janúar að mínum pestarmánuði. Búin að hálfliggja í viku í hálsbólgu og skít og hef náð nýjum hæðum í Tom Waits eftirhermuleiknum. Nú, verandi ég get ég að sjálfsögðu ekki leyft mér að liggja í pest í friði án þess að fá nagandi samviskubit yfir að nú eigi þessi pestarskítur eftir að smitast yfir í Guðjón - og febrúar verður þá væntanlega hans mánuður í pest. Úlfur er þegar byrjaður að pikka upp hæsina.. En ef ég ætla að fá samviskubit yfir hverjum hnerra af ótta við að eiginmaðurinn verði veikur ætti ég sennilega bara að flytja út núna og skikka Guðjón til að lifa eins og hamstur í plastkúlu. eeeeinmitt!

Annars er kominn tími til að spýta í lófana og ruslast af stað í MA skrif. Ég tel mig hafa lokið vettvangsrannsóknum og þarf nú að demba mér í kenningar og analýseringu af rannsókninni. Mér finnst ég ekki hafa hugmynd um hvað ég er að gera enda alveg dottin út úr akademíska umhverfinu eftir þann "árekstur" sem árið 2011 var. En þetta hlýtur að koma. Verst að ég er búin að koma mér upp alls konar slæmum ávönum á meðan. Tímafrekum hlutum - eins og ótæpilegu sjónvarpsglápi á netinu - sem ég hef stundað grimmt á morgnanna yfir kaffibollanum. En fyrir vikið er ég nokkuð rabbfær meðal annarra sjónvarpssjúklinga og temmilega veruleikafirrt um það sem er að gerast úti í hinum stóra heimi.

Og svo ég tali aðeins meira um sjálfa mig, þá er ég enn að bjástra við að ná af mér gleraugunum á kvöldin og þukla eftir þeim á morgnanna. Í fyrradag leitaði ég líka lengi að þeim eftir sturtuferð. Greinilegt að gamlir vanar deyja seint. En ég er bara nokkuð góð eftir leiserinn - svona fyrir utan að "fattarinn" er ekki alveg búinn að kveikja á þessu. Það er reyndar mjög óþægilegt að hjóla í frostinu og fá kaldan blásturinn í augun svo ég hef oft verið mjög tignarleg með svört sólgleraugu að hjóla með Úlf á leikskólann í morgunskammdeginu. Vantar eiginlega bara hawaii skyrtuna utanyfir dúnúlpuna til að fullkomna múnderinguna. Það á kannski bara eftir að gerast?

læknadagur

Í morgun var fundur með dr. Peter. Hann var bara hress.. Sagði hemoglóbínið komið uppfyrir 8 svo hann var sáttur. Kannski var það þess vegna að hann minntist ekki á það sem við ræddum á fundi hjá honum í desember - að gefa eiginmanninum eitthvað "antistof-boozt" til að hjálpa ónæmiskerfinu. Við steingleymdum auðvitað að minnast á það af fyrra bragði en þegar maður sér dr. Peter brosa og tala um að fækka samtölum niður í annan hvern mánuð er ekki hægt annað en verða svolítið glaður í hjartanu - og fyrir vikið gleymir maður að ræða "vandamálin".

Í síðustu viku hittum við líka bæklunarlækni sem fór aðeins með okkur yfir stöðuna á hryggjarliðunum. Og það var nú heldur betur athyglisvert. Mig minnir við hafa talið 5 hryggjarliði sem voru ansi illa tjónaðir. Á tveimur stöðum höfðu þeir fallið saman og á öðrum staðnum var eins og þeir hefðu hreinlega horfið hvor inn í annan. Það er hins vegar lítið við þessu að gera. Maður býr ekkert bara til nýjan hryggjarlið og skiptir gömlu út. Ein leiðin er að sprauta einhvers konar sementi inn í deformeruðu liðina til að stabílisera þá og um leið draga úr verkjum. Þessi aðferð er fyrst og fremst hugsuð sem verkjastillandi en þar sem verkjalyfin hans Guðjóns ná að dekka verkina mælti doksi ekki með þessu inngripi. Það hlýtur að gefa auga leið að sementið er ekki svo auðveldlega fjarlægt aftur ;) Besta ráðið fyrir Guðjón er æfa og æfa. En hann verður sennilega aldrei mjög liðtækur flutningsmaður aftur. Ég er reyndar ekki viss um að honum finnist akkúrat það atriði svo mikill ókostur, mér finnst það hins vegar.

Eftir jólaheimsóknina til Íslands og reikninginn sem við fengum á bráðamóttökunni get ég ekki annað en velt fyrir mér hvað sama ferli kostar á Íslandi. MRI-skanni og röntgen af baki + viðtal við bæklunarlækni og svo allar blóðprufurnar sem voru teknar í morgun + viðtal við blóðmeinafræðing + meðferð með beinlyfinu pamifos. Miðað við að blóprufur og lugnamynd á bráðamóttökunni kostuðu um 10.000 ikr hlýtur hinn pakkinn að hlaupa á tugum þúsunda. Hér í Danmörku borgum við 0 dkr. Og svo ég prediki það enn og aftur: ég borga mína skatta í DK með bros á vör þegar ég sé að ég fæ þá til baka í þessu formi. Í hvað fara eiginlega skattpeningarnir á Íslandi? Svona fyrir utan að fjármagna enn eitt bankafíaskóið.. *predikun lýkur*

heima er best

Heima er best! Eins yndislegt og það var að vera á Íslandi yfir jólin er fátt sem toppar það að leggjast í eigið rúm að loknu ferðalagi. Sonur minn er reyndar ekki á sama máli. Hann vill sko ekki vera í København, ætlar bara heim til afa Stebba á Seyðisfjörð. Og mikið skil ég hann vel. Það er ólíkt meira frelsi fyrir 4ra ára barn að vera á Seyðisfirði en í Kaupmannahöfn. Svona fyrir utan að á Seyðisfirði má maður alla skapaða hluti og fær allt sem maður vill. Meira að segja þeyttan rjóma út á skyrið. Í København er ekki sami lúxus enda var manninum troðið beint í rútínu við heimkomuna. Matur á matmálstíma og í háttinn klukkan átta - eða svona næstum því. Er nema von að 4ra ára barnið sé óvenju brúnaþungt þessa dagana?

Eiginmaðurinn er orðinn býsna brattur eftir lugnabólguvitleysuna í desember og heldur í takmarkið að byrja í 50% vinnu í þessari viku. Á morgun eigum við tíma hjá bæklunarlækni á Rigshospitalet og þá á að fara yfir stöðuna á hryggnum. Hversu illa hryggjarliðirnir eru farnir og hvernig sé best að haga endurhæfingu. Dr. Peter hefur minnst á einhverjar "sementsprautur" við okkur sem mögulega meðferð. Þá yrði hreinlega sprautað steypu inn í þá liði sem eru hvað verst farnir/holastir að innan - eins og ég skildi það amk. Auðvitað er best að sleppa við öll inngrip en við förum með opnum huga enda er markmiðið að hafa lífsgæðin eins mikil og hægt er.

Það er svo frábært að hafa báða karlana mína svona hressa að ég hélt uppá það með að stíflast af kvefi. Það hefur reynst skemmtileg viðbót við "augnstússið" þar sem augun eru þurr og þarfnast mikillar vökvunar á meðan ekkert lát er á vessaframleiðslunni aðeins neðar í andlitinu. Annars eru augun öll að koma til. Kerlingin dreif sig sumsé í leiser í jólafríinu. Eftir að hafa látið mig dreyma um svona aðgerð í ..möörg ár, ákvað ég loksins að þora - enda aðgerð fljót að borga sig upp þegar maður er með tvískipt gleraugu. Ég sé bara skrambi vel en er enn að reyna taka af mér gleraugun á kvöldin og leita leeeengi að þeim þegar ég kem úr sturtu.. Skil núna mun betur söknuð þeirra sem hætta að reykja yfir að það vanti eitthvað í hendurnar. Það sem er minna sniðugt er að þegar ég hjóla með Úlf í leikskólann þoli ég ekki að fá vindinn í augun - enda vön að vera með fína vindvörn á nefinu. Lúkka eflaust mjög vel með tunguna út (þar sem ég get ekki andað með nefinu) og skökk, skæld og vel pírð augu. Spörning um að fara að hjóla með sundgleraugun?

litið til baka.

Það er svo ótrúlega gott að koma heim. Ofsalega gott. Við höfum reyndar haft það alveg eins og venjulega. En samt einhvern veginn ..betra.

Ég er fegin að þetta ár er á enda. Ég þykist vita betur en svo að vandamálin hverfa ekki á einni nóttu - ekki einu sinni á áramótunum en ég þarf samt á einhverri "línu" að halda til að geta einbeitt mér að framtíðinni og því jákvæða.

2011 var afskaplega undarlegt og erfitt ár. Fram að greiningu pískaði heimilisfaðirinn sig áfram í vinnu og kom svo heim seinnipartinn nær örmagna eftir daginn. Það var ekkert alltaf auðvelt - fyrir nokkurt okkar og síst af öllu Úlf. Það kom honum minnst á óvart þegar honum var sagt í mars að pabbi væri veikur. Hann vissi sko allt um það enda hafði Guðjón ekki tekið hann upp vikum saman vegna bakverkja áður en fréttirnar bárust.

Fyrst og fremst hefur þetta þó verið einmanalegt ár. Það er ákveðin mótsögn að segja það því ég held að ég hafi almennt verið í meira sambandi við vini mína og fjölskyldu en árin á undan samanlagt. En þetta er einmanalegt hlutverk og ég reikna með að hlutverk Guðjóns sé það ekki síður þó ég geti ekki talað fyrir hann. Þessa innri glímu við að halda dampi, keyra hversdaginn áfram og reyna að detta ekki niður í eitthvað svartnætti, getur enginn háð nema maður sjálfur. Ég er alls ekki að segja að stuðningur ættingja og vina hafi ekki skipt/skipti máli heldur það að þeirri tilfinningaflækju sem maður burðast með í brjóstinu yfir ástandinu er ekki svo auðveldlega miðlað til annarra sem ekki þekkja hvað maður er að ganga í gegnum. Mér finnst ég stilla sjálfri mér svolítið upp í einhvern fílabeinsturn með þessari yfirlýsingu en einmanaleiki er samt eina orðið sem mér finnst lýsa best þeirri tilfinningu sem vaknar þegar ég lýt til baka.

Núna er sjúkdómurinn í ró ja eða dvala er það sennilega kallað. Vonandi verður hann það sem allra lengst og helst vildi maður auðvitað að hann kæmi aldrei aftur. Við erum bæði bjartsýn á framtíðina en ég samt svolítið erfitt með að taka of margar ákvarðanir varðandi hana. Ég vona það sé eitthvað sem kemur með tímanum, eftir því sem fleiri "hrein tékk" líða hjá. En maður gerir engum og síst af öllu sjálfum sér einhvern greiða með því að skjálfa af stressi yfir kaffibollanum og setja lífið á "pásu" út af einhverjum faktor sem maður getur hvort sem er ekki stjórnað. Lífið brunar áfram og allt eins gott að reyna að njóta ferðarinnar, hvert svo sem hún tekur mann.

Einu alvöru plönin fyrir 2012 eru að rumpa þessari MA-gráðu af - svona svo maður klári nú einhverja þeirra og þá er ég barasta hætt þessu skólabrasi. Í bili að minnsta kosti.

1.desember

Bíta á jaxlinn og bölva í hljóði segja gárungarnir. Verst hvað mér gengur illa að gera það í hljóði en á móti kemur að sá eiginleiki hefur sennilega bjargað mér frá því að verða endanlega ga-ga síðustu mánuði. Og það sem meira er, það er að verða hálfgert hobbí hjá mér að tuða opinberlega (á blogginu) þar sem sem flestir sjá og "njóta". Enda stefni ég ótrauð á að hljóta verðlaunin: Vælubílinn 2011.

Ég bít á jaxlinn og bölva upphátt þessari bévítans pest sem nú er kominn í unga manninn. Hann hefur verið heima í þrjá daga með "eyrnabólgu" en rauk upp með rúmlega 40 stiga hita í gærkvöldi. Nóttin var svo í boði Actavis og Sun C. Seinniparturinn í dag hefur síðan verið mun betri en morguninn en það hlýtur að vera batamerki þegar menn hafa orku til að stríða aðeins.

Sá eldri er enn kókandi en honum hefur enn ekki verið hleypt út fyrir hússins dyr síðan fyrir helgi. Hann fær kannski að viðra sig á svölunum í 2 mínútur á morgun - ef veðrið verður gott!

Nú og ekki verður mér mikið úr verki þegar ástandið er svona. Eða kannski nota ég það líka sem afsökun til að þurfa ekki út á bókasafn og skrifa. Ég á nú samt að skila einhverjum blaðsíðum til leiðbeinandans á mánudaginn. Það er ekki í boði að fresta þeim skilum, er sko nefnilega búin að gera það einu sinni nú þegar.

Mér hefur verið mikið hugsað til Siggu ömmu síðustu dagar. Sennilega er það allt þetta veikindastúss og gæsamömmustemningin á mér sem leiðir til þess. En mér finnst ég næstum því heyra í henni stundum þar sem hún er að minna mann á að klæða sig vel og passa að það slái ekki að mönnum. Ég hugsa að það sé líka árstíðin, enda á ég góðar minningar frá því þegar hún kom einhver skipti á Seyðsifjörð til að passa okkur systkinin þegar það var síldarvertíð. Þá kom maður iðulega heim á daginn í heitt kakó og lummur og það var nú ekki slæmt.

Annars vill það nú gerast þegar nær dregur jólum að þeir sem maður hefur misst sækja meira á mann en venjulega. Ég hugsa aldrei meira um Sigga Pje en á aðventunni enda annað eins jólabarn vandfundið. Þessa vikuna hef ég reynt að segja syni mínum aðeins frá jólunum og af hverju þau eru haldin. Hann nær þessu ekki alveg með jesúbarnið, einhverra hluta vegna er hann staðráðinn í að það sé ég. Sennilega ætti ég bara að vera upp með mér..

Lugnabólga.. eða ekki.

Þar sem það beit enginn á agnið á "smettinu" (facebook) á hinn þráðbeitta Rigshospital status neyðist ég víst til að veiða athygli út á það hérna.

Sumsé, eftir að hafa verið hálf lasinn í margar vikur toppaði Guðjón veikindin með 39 stiga hita í gærkvöldi. Hann var nú samt í vinnunni í gær og varð ekki slappur að ráði fyrr en hann kom heim. Sem út af fyrir sig er athyglisvert, sérstaklega í ljósi síðasta bloggs, 1. hluta.

Nema hvað, kerlingin tekur af honum völd og hringir upp á deild því nú var ég komin með upp í kok af þessu (ritskoðað) veseni. Eftir nokkrar tilraunir við að ná í réttan vagtlækni þrumaði ég á strákgreyið að maðurinn minn væri nú sennilega loksins kominn með lugnabólgu eftir endalaust sinnuleysi af hálfu deildarinnar sem hefur ekki haft undan síðustu vikur að vísa okkur í burtu, þrátt fyrir skýr skilaboð í sumar um að framvegis ætti Guðjón ALLTAF að snúa sér beint til deildarinnar ef hann yrði veikur. Það virðist vera skilgreiningin á "veikur" sem okkur greinir á um - en meira um það seinna. Aumingja Lars sá ekki önnur ráð en að leggja Guðjón inn með grun um lugnabólgu í gærkvöldi og saman stormuðum við niður á spítala klukkan hálf ellefu í gærkvöldi. Tommi granni var svo sætur að sitja yfir sofandi barninu á meðan.

Og þar skyldi ég Guðjón eftir í gær þegar búið var að tappa nær ótæpilegu magni af blóði úr honum, mæla hitann og daðra aðeins við karlinn. Blóðmissinn var honum bætt upp með miklu magni af sýklalyfjum í æð í alla nótt. Enda var hann rífandi hress þegar ég kom niður eftir í morgun - eða þannig.. frekar svefnlaus eftir langa nótt.
Nema hvað.. ef ég hefði hitt hann Lars greyið hefði ég þurft að biðja greyið afsökunar því að öllum líkindum er eiginmaðurinn ekki með lugnabólgu. Að öllum líkindum er hér á ferðinni flensa af einhverju tagi og/eða "uppsafnað" álag á ofnæmiskerfið í gegnum þessar 6 vikur eða svo sem hann hefur hóstað. Hjúkkunni Dorte til mikillar gleði fékk hún engu að síður að taka alls konar slímprufur frá öndunarfærunum til að athuga hluti eins og RS-vírus, inflúensu og "ódæmigerða" lugnabólgu. Bottom-line-ið er að við höfum ekki hugmynd af hverju Guðjón er veikur en sumir hlutir eru líklegri en aðrir.

Guðjón er kominn heim og ég undirbý mig fyrir að sækja senjór Úlf á leikskólann.
Eg býst við að hann verði frekar svekktur að heyra að pabbi sinn sé kominn heim af spítalanum því hann hlakkaði þessi ósköp til að fá sér kex á spítalanum. Sem betur fer sá hjúkkan Dorte aumur á honum og sendi honum nokkrar í sárabætur.

Öll þessi reynsla og upplifun á spítala og veikindum Guðjóns hefur bara sýnt mér eitt: í læknavísindunum eru hlutirnir ekki eins annaðhvort eða frekar en í heimspeki-og félagsvísindum þar sem endalaust má þvæla hlutunum fram og aftur. Þetta er meira segja furðu líkt hvort öðru. Að minnsta kosti held ég að ég hafi aldrei fengið skýrt svar í öllum þessum prósess nema sjálfa sjúkdómsgreininguna.

Og nú er bara að bretta upp ermar og undirbúa barnaafmæli á sunnudag. Ef mér telst rétt til (sem er alls ekki rétt miðað við námshagi mína) á ég von á um 20 börnum og fullorðnum í kaffi á sunnudaginn. Metmæting í afmæli litla karlsins. Í fyrra voru minnir mig 40% afföll. Ég mun ekki hafa andlega hæfni til að taka við slíkum afföllum (og kökuáti) aftur svo það er eins gott að þið mætið!! Þið vitið hver þið eruð!

22. nóvember

Og svo fór ég aftur með eiginmanninn til læknis. Móðir hans getur verið stolt af því hvað ég sinni hlutverki "hennar" vel. Mér finnst ég miklu meiri mamma Guðjóns en eiginkona þessa dagana. Tuðandi daginn út og inn: "ertu búinn að taka lyfin?", "ætlarðu ekki í hlýrri peysu?", "ertu búinn að taka hóstasaft?", "mundirðu eftir...?" OG SVO FRAMVEGIS! Guðjón tekur tuðinu af stakri karlmennsku og hlýðir mér í einu og öllu svo það eru allir sáttir hér á bæ - á yfirborðinu að minnsta kosti.

En já, hvar var ég? Læknisheimsóknin.. Eftir að Guðjón var búinn að gefa læknanemanum gott tækifæri til að þukla á magavöðvunum (og hlusta á lungun) vildi hún senda hann í röntgen og blóðprufur vegna "surgs" í lungunum. Vei. Ég verð því á rúntinum út vikuna með þá félaga í og úr læknisheimsóknum. Kvaddi einmitt heimilislækninn með orðunum: "sjáumstá morgun". Úlfur á tíma kl 17.

Það kemur reyndar sterklega til greina að ferja spúsann í aftursætinu hvar hann sér ekki vel út því hann er að verða verri "aðstoðarbílstjóri" en frú árdís á sínum bestu dögum. Það þyrfti einhver að minna hann á þegar hann keyrði son sinn á leikskóla í fyrsta skipti og sonurinn dró ekki andann fyrr en hann dæsti fyrir framan leikskólann: "jæææja... þetta gekk nú bara vel" greinilega mjög létt.

ég? í vondu skapi? aldrei..

hósti og önnur ólykt

Og svo hefur það gerst sem búið var að vara okkur við: ótrúlega lífseigar pestir! Helgin núna var sennilega 3ja eða 4ða helgin í röð sem Guðjón er í "útgöngubanni" vegna hósta. Hann fékk sumsé kvef fyrir einhverjum vikum og hósta í kjölfarið sem hefur vægast sagt verið leiðinlegur. Nokkrum sinnum hefur hann "horfið" en komið jafnskjótt aftur og Guðjón hefur hætt sér í smá hreyfingu. Hann er heppinn að amma Sigga er ekki hérna til að skamma hann, sá fengi aldeilis að heyra það. En sumsé, núna er að verða kominn mánuður þar sem líkamsrækt hefur setið á hakanum vegna þessa og það hefur ýmis konar keðjuverkun í för með sér.. aðallega skapferðislega.

Hér styttist annars óðum í 4ra ára afmæli einkasonarins og er spennan gríðarleg. Enda eru líka jól handan við hornið og menn skilja ekki hvað snýr upp og niður í þessum málum. Menn eru líka mistilbúnir til að hlusta á móður sína útskýra þessa atburði og því fer sem fer. Líf hans snýst um CARS um þessar mundir og ekkert sem hann þráir heitar í afmælisgjöf en McQueen rafmagnsbíl. Ég spái að lífdagar þess bíl verði ekki margir (já bíllinn er í sigtinu) enda færnin til að fara með slíkt tryllitæki ef til vill ekki fullþróuð. Annað og ef til vill alvarlegra vandamál er snuddunotkun unga mannsins. Hana fæst hann ekki til að gefa upp á bátinn. Til stóð að fara fyrir 4ra ára afmælið og kaupa eitthvað fínt fyrir þær en því loforði virðist hann hafa steingleymt og þvertekur fyrir allar slíkar verslunarferðir. Góð ráð eru vel þegin í þessari baráttu :)

Sálartetrið er allt á uppleið ef frá er tekið pólitískt bakslag í kjölfar myndarinnar "inside job" sem við komum loksins í verk að horfa á. Ég held ég hafi endanlega misst alla von um að nokkuð muni breytast á Íslandi í kjölfar efnahagshrunsins. Fólk heldur áfram að flýja land og eftir nokkur ár verður fátt um fína drætti þegar kemur að góðu vinnuafli hjá iðnaðarmönnum og háskólamenntuðum einstaklingum. Ætli LSH eigi ekki bara eftir að vera rjúkandi brunarúst innan í þessu nýja "hátæknisjúkrahúsi" sem á að fara að byggja en mun ekki hafa efni á að ráða til sín starfsfólk eða veita þá þjónustu sem fólk þarf á að halda. þvílík endemis vitleysa!! "Ríka liðið" heldur áfram að fara í gjaldþrot á gömlum kennitölum og drekka kampavín í karabíska hafinu. fussum svei!

8. nóvember.

Ég fór á bókasafnið í heila 2 tíma í dag! Jæja, ætti ekki að gera lítið úr því þar sem þetta er í fyrsta skipti síðan í febrúar að ég sest inn á bókasafn. Ákvað að nýta tannlæknaferð nr 2 niður í bæ og læra smá í leiðinni. Tannlæknaferðin var ekki síður viðburðarík þar sem karlinn klóraði sér bara í hausnum yfir vanlíðan minni. Sagði að hluti af tannverknum stafaði af: a) of hörðum tannbursta b) ég gnísti tönnum. Hann sagði að það væri ekkert að bitinu og þrátt fyrir að höfuð- og tannkvalir mínar hafi fyrst byrjað eftir að hann krukkaði í kjaftinum á mér, var hann ekki tilbúinn að samþykkja að bitið væri skakkt eða eitthvað í þá veruna. En.. til að friða kerlinguna tók hann gömlu/nýju fyllinguna úr og skellti nýrri í. Og það passaði að þegar ég var búin að vera 2 tíma á bókasafninu og deyfingin runnin úr, að höfuð-tannpínu-verkurinn var aftur mættur á vaktina. Svo hér sit ég, dópuð af íbúfeni og paratabs og rökræði við sjálfa mig um gildi tannlækninga. Einhverra hluta vegna gengur illa að komast að niðurstöðu. Ég er ennþá að melta með mér hvort ég eigi að sofa með sokk í kjaftinum til að koma í veg fyrir skyndilegt og reyndar frekar ólíklegt tanngnístur.

Annars stefnum við hjónin að því að velja jólakortamyndina í kvöld. Það var óvenju gaman að standa í þessum myndatökum og loksins virkaði "proppsið" almennilega. Greinilega að verða nógu gamall til að skilja mikilvægi jólakortsins. Við stefnum jafnframt á góðar heimtur í jólakortunum í ár en þær hafa vægast sagt dalað síðustu ár (þið vitið hver þið eruð). Ég kenni Snjáldurskinnunni um en það er mín skoðun að það að setja "jólaknús" í statusinn sinn á facebook er EKKI það sama og að senda jólakort með persónulegum skilaboðum. kapísj?

Og eins og klárlega má sjá vaknar jólabarnið í mér með vaxandi skammdegi og hæfileikinn til tuðs með ótæpilegu verkjapillubruði. Góðar stundir.

haustlægðir

Já það er komið haust og tískan í dag ber þess augljós merki. Til að mynda hefur horgemlingurinn Úlfur Stefán skartað grænni slykju á sér framanverðum í um 2 mánuði núna og vekur móður sína gjarnan á nóttunni með orðunum: "mama é'me ho". Nokkrum læknisheimsóknum síðar eru hafnar tilraunir með asmalyf (sem ég hef enga trú á) og skv eyrnalækninum flakkar þrýstingurinn á milli hægra og vinstra eyra milli heimsókna svo þau eru ekki "nógu slæm" til að hann fái sín 6. rör. Kannski bara eins gott því þau hrynja jafnóðum úr.

Nú og haustlægðin heldur áfram. Næstur í röðinni er húsfaðirinn sem með einum eða öðrum hætti hefur smitast af grænu tískunni. Í hans tilfelli eru hins vegar engir grænir strætóbílstjórar (hor sem lekur úr nös er kallað 'bussemænd' í Dk) heldur birtist fyrirbærið í ljótum hósta. Yfirumsjónarmaður heilsuveilla heimilismeðlima mun því innan stundar bruna með karlinn til læknis og fá úr skorið með þennan hósta. Húsfaðirin tekur kvefinu af áður óþekktri skynsemi og tilkynnti veikindi í vinnunni. Batnandi mönnum...

Af yfirumsjónarmanni er það að frétta að tannviðgerðir ullu henni meiri skaða en bata í síðastliðinni viku. Kom á daginn að það að láta skipta um gamla fyllingu er ekki góð skemmtun. Stanslaus tannpína, tannkul og höfuðkvalir fylgdu samfara nýju, RÁNdýru fyllingunni svo það hefur vægast sagt komið sé vel að hafa fjölbreytt verkjalyfjaapotek staðsett í íbúðinni.

Hér er því rífandi andskotans stuð!