Það er nú svo heppilegt með okkur hjónin að það er hægt að nota barnasálfræðina á okkur nokkuð örugglega.
Frá okkar sjónarhóli virðist sem 16. ágúst hafi markað skýr skil hjá fólki í kringum okkur varðandi sjúkdóminn. Að nú sé vandinn yfirstaðinn og tími til að horfa frammá við. Svoleiðis líður okkur vegna þeirra spurninga og vangavelta sem hrynja yfir okkur þessa dagana: Þú ætlar ekkert að byrja strax að vinna Guðjón er það? Og ert þú byrjuð á lokaritgerðinni Harpa? Af hverju/ekki?
Ég vil ekki móðga neinn og það er alls ekki ætlunin. Ég myndi spyrja fólk því sama í þessum sporum. Algjörlega. Lífið heldur jú áfram.
En.. eftir því sem fleiri spyrja Guðjón hvort hann ætli ekki að taka því rólega og mig út í MA ritgerðina.. Þeim mun fyrr á Guðjón eftir að byrja að vinna og þeim mun minna langar mig að byrja á verkefninu.
Ég held líka að það sé að gerast núna (hjá mér) sem okkur var bent á í vor. Þegar ráðgjafanum á krabbó varð ljóst að við vorum í þokkalegri stöðu andlega benti hún okkur á að oft kæmi sjokkið ekki fyrr en að ferlinu loknu. Alla vega dreymir mig á við tilfinningaríka unglingsstúlku þessa dagana. Mikið af tilfinningum sem brjótast út í draumum. Til dæmis tók það mig heilan dag um daginn að jafna mig af móral sem ég upplifði í draumi um daginn. eldsúrt.
Og aftur að 16. ágúst. Þessi skil eru ekki jafn skýr í okkar huga og margra annarra. Það er enn langt í land hvað endurhæfingu varðar, svona fyrir utan hvað fyrstu mánuðir EFTIR meðferð eru krítiskir hvað varðar endurupptöku sjúkdómsins. Þetta er ekki svartsýni, þetta er bara svona. Og við erum jafn viss og áður um að sigurinn sé Guðjóns/okkar. Þannig að ..við byrjum bara á okkur vinnum þegar við byrjum. ók?
14 athugasemdir:
Ég vildi óska þess að þið gætuð bara verið á Bahamas í ár í góðu chilli... en mannfólkinu er bara svo tamt að vilja að eitthvað sé að gerast. Svolítið eins og hamstrarnir sem hlaupa hring eftir hring af gömlum vana ef hjólið er í búrinu. Vona að þið getið látið það sem vind um eyru þjóta og einbeitt ykkur að því sem skiptir mestu máli, heilsan og fjölskyldan.
Hlakka til að sjá ykkur á morgun... vúppííí;) Stínan
Góður pistill og afar þarfur Harpa mín.
Þeir sem standa utan við málið og hafa ekki hitt ykkur lengi eiga auðvitað erfitt með að setja sig inn í þessi veikindi og þær erfiðu kringumstæður sem þau hafa valdið ykkur báðum (og allri fjölskyldunni). Slíkt skilur sennilega enginn til fulls nema sá sem hefur reynt á eigin skinni.
Við í kringum ykkur reynum líka að útskýra fyrir öllum þeim sem um ykkur spyrja og vilja fylgjast með framgangi mála og síðast en ekki síst senda ykkur áfram góðar hugsanir.
Bataferlið verður að hafa sinn gang með tilheyrandi uppsveiflum og niðursveiflum. Þið takið ykkur þann tíma sem þarf og hlustið fyrst og fremst á ykkar eigið hjarta og faglegar ráðleggingar í þeim málum.
Ástarkveðja til ykkar, tengdó
þetta er ykkar líf og okkur hinum kemur ekkert við hvernig þið hagið því
og ekkert sem ýtir á ykkur nema þið sjálf. Hvað mig snertir ,er í góðu lagi að segja að mér komi hlutirnir ekki við ef þér finnst ástæða til, ég þekki nefnilega marga mína veikleika og einn af þeim er afskiptasemi.
með ástarkv til ykkar allra
mamma
Harpa, hví í dauðanum ertu að spá í hvað öðrum finnst og aðrir halda? Þú verður rugluð ef þú ætlar að hlusta á allar raddir í kringum þig. Þú og þið lifið nákvæmlega eftir ykkar eigin höfði og löngunum innan þeirra marka sem bjóðast og þið ráðið við – punktur!
Gangi þér vel....
Svala
En ég sakna þess svolítið að sjá Gugga aldrei tjá sig um líðan sína, veit voða lítið hvernig honum líður og hvernig hann tæklar þennan skítasjúkdóm sem er að ógna honum. Sýnist þó að hann taki skynsemina á þetta ferli eins og honum er lagið. Viltu kyssa hann frá gamalli frænku og segja honum að það væri nú gaman ef hann sendi eitt mail eða svo á liðið.....
Og að á mínu heimili var öllum létt nefndan dag í ágúst þó okkur sé ljósara en okkur þyki gott að ekki sé hann kominn í örugga höfn enn sem komið er.
En takk fyrir að halda blogginu úti og leyfa okkur að fylgjast með, þú ert og verður skemmtilegur penni.
Kv.
Svala aftur
Elskurnar mínar látið ekki aðra hafa áhrif á framvindu mála (auðveldara kannski sagt en gert, en þetta er ykkar líf og þið stjórnið því sjálf ;) takið ykkur þann tíma sem þið þurfið í það sem þið þurfið). Látið þetta sem vind um eyru þjóta og munið að fara vel með ykkur. Það er mjög mikilvægt.
Ég get vel trúað því að sjokkið komi ekki fyrr en eftir á. Þið gírið ykkur upp og takist á við vandann og svo verður spennufall. Það er búið að vera ótrúlegt að fylgjast með ykkur í þessari baráttu svo einbeitt og ákveðin að ná settu markmiði, þ.e. sigrast á meininu. Nú eru ný markmið fram undan og ykkar að finna leiðina að þeim ;)
Knúsist þið og njótiði lífsins ;)
heyrumst fljótt
Erla Rut
Sem betur fer kannski, getur enginn held ég sett sig í þau spor sem þið hafið þurft að ganga í gegnum síðustu mánuði.
Gangi ykkur sem allra best og þetta kemur allt saman, tekur sinn tíma.
Knús á ykkur.
Hanna Bára
Elskurnar mínar, það er ýmislegt sem mætir ykkur. Ég held að ég skilji hvað þið eigið við þó ég hafi lent í svona "uppbyggjandi" athugasemdum við allt annars konar aðstæður. Vissulega var mér eins og hinum töluvert létt við fréttirnar sem bárust þann 16. en ég sit enn með krosslagða fingur þó ég sé viss um að þið berið sigur úr býtum. Haldið áfram að vera þið sjálf og taka á málum eins og ykkur þykir skynsamlegast og best. Ekki láta einhverja aðra ákveða það fyrir ykkur.
Knús og góðar kveðjur til ykkar.
Gyða
Myndi ýta á "Like" takkann við þessa færslu ef hann væri til staðar. Nákvæmlega! Gerið þetta bara eftir ykkar höfði og takið ykkur þann tíma sem þið þurfið og látið engan segja ykkur annað.
Þið verðið líka aðeins að lesa út úr spurningunum:
"hvernig hefur Harpa/Guggi það? treystir hún/hann sér í námið/vinnu aftur? Langar hana/hann til að ná sjálfri/sjálfum sér og sínum á rétta braut í rólegheitunum? Getur skólinn/vinnan ekki bara beðið? Eða gerir skólinn/vinnan einhverjar kröfur um að menn klári/byrji strax? Má hún/hann ekki bara ná áttum? o.s.fr..."
Menn spyrja af einskærri umhyggju og forvitni því fæstir vita nákvæmlega hvernig hlutirnir ganga hjá ykkur þessa dagana. Menn þora kannski ekki að spurja beint um líðan ykkar og spyrja því þessara spurninga. Því um leið og þið svarið þeim fá menn sirca stöðuna á líðaninni. Því að ef að Guggi fer að vinna strax líður honum vel og ef að Harpa byrjar aftur í náminu líður henni vel og ég held að það sé í mannlegu eðli að vilja að hlutirnir komist sem fyrst í rútínu því þá hlýtur allt að vera gott.
Spurningarnar ættu því kannski að vera heldur: "hvernig hafið þið það/líður ykkur?" frekar en um skóla og vinnu.
Þið eigið hins vegar að hlýða hjartanu og hafa þetta nákvæmlega eins og þið viljið og svara bara eftir því. Ef ykkur finnst þið ekki tilbúin í nám/vinnu aftur þá er það fullskiljanlegt og þarf ekkert að afsaka eða skammast sín fyrir. Og ef þið viljið óð byrja strax þá er það bara allt í lagi líka.
Ekki láta spurningarnar fara í taugarnar á ykkur, svarið þeim bara á ykkar forsendum og ég held að allir muni skilja ykkar val.
Æ bölvuð langloka hjá mér, vona að þið fattið hvað ég er að fara...
Love,
Syz/mágkonan
"Like" á mágkonu....
Svala
Stórt knús á þig elsku Harpa mín!
Þið eruð ótrúlega dugleg!
Hugsa til ykkar á hverjum einasta degi!
Þóra Kristín
Það er líka bara gott að fá svona hreinskilna pistla!
Allir sem spyrja vilja ykkur allt það besta, en skiljanlega geta spurningarnar verið pirrandi... En auðvitað gerið þið hlutina bara eftir því hvernig heilsa og hugur þróast og leyfir og á ykkar forsendum! :) Við hin fylgjumst með úr fjarska og sendum okkar bestu strauma -og teljum niður til jóla :o))))))) Lovjú! Kveðja, mágkonan "hinumegin" ;)
svala: þú misstir greinilega af punktinum með barnasálfræðina ;)
Og já auðvitað reynir maður að fylgja bara sínu striki og eins og ég segi þá myndi ég spyrja sömu spurninga í sömu sporum!
það er hins vegar meira en að segja það þegar menn eru viðkvæmir fyrir að láta allt sem sagt er sem vind um eyru þjóta. Og það er einfaldlega það sem ég er að segja. Ég er ekkert að skammast út í fólk - alls ekki!
En ég skil líka að það er ekki hægt að ætlast til þess að þeir sem ekki hafa reynt það skilji hvað ég er að tala um.
En takk fyrir kveðjurnar!! :)
Sendu inn athugasemd