Unginn "på koloni"

Í morgun fylgdum við næstum 4ra ára barninu í rútuna sem fer með hann í fyrsta skólaferðalagið. Í Danmörku hefur lengi tíðkast að fara með leikskólabörn "på koloni" sem er nokkurra daga ferð út á land þar sem gist er t.d. í gömlu félagsheimili eða öðru húsnæði sem hentar vel í að taka á móti svona hópum. Undanfarin ár hefur dregið mjög úr þessum ferðum - mest af fjárhagsástæðum svo við vorum mjög glöð þegar við heyrðum að "Brolopperne" halda enn í þennan sið. Í morgun fóru sumsé um 30 börn og einir 6 starfsmenn niður til eyjarinnar Falster þar sem planið er að gista í húsi sem er staðsett rétt niður við ströndina - og í skógarjaðri. Mikið af skipulögðum skemmtilegheitum og örugglega svakalegt stuð að sofa á stórri flatsæng með öllum leikskólavinunum.

Við höfum ekki nokkrar áhyggjur af að okkur maður eigi eftir að verða lítill í sér eða óánægður í ferðinni, enda er hann orðinn svo sjóaður eftir mánaðartúr til Íslands í sumar. Hann hefur meira að segja enn lítið viljað ræða þá ferð við okkur - það er sko hans mál segir hann. Eina sem virðist koma okkur við er að það var gaman.

Einu erum við foreldrarnir hins vegar á mígandi móral yfir. Og það er að barnið er nær ekkert búið að sofa tvær síðustu nætur (né heldur foreldrarnir) vegna eyrnabólgu. Við brunuðum með hann til eyrnalæknisins í morgun þegar hún opnaði. Við urðum að fá einhverja staðfestingu á hvað var í gangi og fá samráð um hvað væri best að gera. Við vorum öll sammála um að það væri ekki hægt að taka Koloniferðina af honum (hún er bara í boði 1x á leikskólaferli hvers og eins) og því var skrifað uppá pensilín handa unga litla og þungavigtarstíla svo hann gæti sofið. Að því loknu keyrðum við á methraða uppá leikskóla hvar við vorum -að sjálfsögðu- þau síðustu til að mæta. Úlfur settist strax hjá Malte vini sínum og saman sátu þeir með magaverk af spenningi og frosin bros á meðan þeir biðu eftir að rútan rynni af stað. Algjörlega óborganlegt. Nú þarf ég bara að hringja niðureftir og vera viss um að fóstran hans Úlfs hafi örugglega náð þessu með stílana og pensilínið. Ég spurði ekki einu sinni hvort þetta væri mikið mál og ég gat svo sem ekki séð á henni að það væri það. Ætli það séu ekki bara allir sammála um það að þessi koloniferð væri of mikilvæg til að missa af?

Og nú er klukkan orðin "tími-til-að-sækja-úlf-á-leikskólann" og við hjónin sitjum yfir sitthvoru tölvuapparatinu og erum sko ekki á leiðinni út! ..enda stútfull af kaffi og döðlum.