Og svo fór ég aftur með eiginmanninn til læknis. Móðir hans getur verið stolt af því hvað ég sinni hlutverki "hennar" vel. Mér finnst ég miklu meiri mamma Guðjóns en eiginkona þessa dagana. Tuðandi daginn út og inn: "ertu búinn að taka lyfin?", "ætlarðu ekki í hlýrri peysu?", "ertu búinn að taka hóstasaft?", "mundirðu eftir...?" OG SVO FRAMVEGIS! Guðjón tekur tuðinu af stakri karlmennsku og hlýðir mér í einu og öllu svo það eru allir sáttir hér á bæ - á yfirborðinu að minnsta kosti.
En já, hvar var ég? Læknisheimsóknin.. Eftir að Guðjón var búinn að gefa læknanemanum gott tækifæri til að þukla á magavöðvunum (og hlusta á lungun) vildi hún senda hann í röntgen og blóðprufur vegna "surgs" í lungunum. Vei. Ég verð því á rúntinum út vikuna með þá félaga í og úr læknisheimsóknum. Kvaddi einmitt heimilislækninn með orðunum: "sjáumstá morgun". Úlfur á tíma kl 17.
Það kemur reyndar sterklega til greina að ferja spúsann í aftursætinu hvar hann sér ekki vel út því hann er að verða verri "aðstoðarbílstjóri" en frú árdís á sínum bestu dögum. Það þyrfti einhver að minna hann á þegar hann keyrði son sinn á leikskóla í fyrsta skipti og sonurinn dró ekki andann fyrr en hann dæsti fyrir framan leikskólann: "jæææja... þetta gekk nú bara vel" greinilega mjög létt.
ég? í vondu skapi? aldrei..
5 athugasemdir:
...ekki gleyma hákarlalýsinu...
Kossar og knús,
tengdó
Mér skilst að hákarlalýsið sé einmitt svo gott fyrir skapið líka :^þ
já já.. hákarlalýsið er tekið samviskusamlega.
Annars skilst mér að það sé í raun lúpínuseyði sem sé allra meina bót :)
Þið eruð dásamlegar hetjur öll þrjú. Og ekki sakar að geta skrifað um það sem á gengur með húmorinn í lagi eins og þú getur Harpa.
Snuddumál: þegar ég var orðin leið á snuddutotti Eiríks var ég svo heppin að eignast bróðurdóttur. Það var ákveðið að senda henni allar snuddurnar því hún var nýfædd og þurfti á þeim að halda en Eiríkur að verða stór. Við sendum dömunni snuddurnar og minn maður minntist aldrei á þær eftir það. Þú gætir prófað þetta á Úlf. Ef enginn nýfæddur er í fjölskyldunni má alltaf senda pínulitla barninu í maga Agnesar.
Knús á ykkur,
Ragnheiður
Lúpíniseyðið - sakar ekki að reyna. Búið að gera það að hinum "besta" svaladrykk.
Æi, maður má nú stundum vera pirró, bara að það verði ekki viðvarandi. Mikið held ég að það verði gott fyrir ykkur að komast í smá dekur í faðmi fjölskyldna ykkar. Vona að heilsan fari að fara í rétta átt hjá ykkur.
Batakveðjur Gyða
Sendu inn athugasemd