litið til baka.

Það er svo ótrúlega gott að koma heim. Ofsalega gott. Við höfum reyndar haft það alveg eins og venjulega. En samt einhvern veginn ..betra.

Ég er fegin að þetta ár er á enda. Ég þykist vita betur en svo að vandamálin hverfa ekki á einni nóttu - ekki einu sinni á áramótunum en ég þarf samt á einhverri "línu" að halda til að geta einbeitt mér að framtíðinni og því jákvæða.

2011 var afskaplega undarlegt og erfitt ár. Fram að greiningu pískaði heimilisfaðirinn sig áfram í vinnu og kom svo heim seinnipartinn nær örmagna eftir daginn. Það var ekkert alltaf auðvelt - fyrir nokkurt okkar og síst af öllu Úlf. Það kom honum minnst á óvart þegar honum var sagt í mars að pabbi væri veikur. Hann vissi sko allt um það enda hafði Guðjón ekki tekið hann upp vikum saman vegna bakverkja áður en fréttirnar bárust.

Fyrst og fremst hefur þetta þó verið einmanalegt ár. Það er ákveðin mótsögn að segja það því ég held að ég hafi almennt verið í meira sambandi við vini mína og fjölskyldu en árin á undan samanlagt. En þetta er einmanalegt hlutverk og ég reikna með að hlutverk Guðjóns sé það ekki síður þó ég geti ekki talað fyrir hann. Þessa innri glímu við að halda dampi, keyra hversdaginn áfram og reyna að detta ekki niður í eitthvað svartnætti, getur enginn háð nema maður sjálfur. Ég er alls ekki að segja að stuðningur ættingja og vina hafi ekki skipt/skipti máli heldur það að þeirri tilfinningaflækju sem maður burðast með í brjóstinu yfir ástandinu er ekki svo auðveldlega miðlað til annarra sem ekki þekkja hvað maður er að ganga í gegnum. Mér finnst ég stilla sjálfri mér svolítið upp í einhvern fílabeinsturn með þessari yfirlýsingu en einmanaleiki er samt eina orðið sem mér finnst lýsa best þeirri tilfinningu sem vaknar þegar ég lýt til baka.

Núna er sjúkdómurinn í ró ja eða dvala er það sennilega kallað. Vonandi verður hann það sem allra lengst og helst vildi maður auðvitað að hann kæmi aldrei aftur. Við erum bæði bjartsýn á framtíðina en ég samt svolítið erfitt með að taka of margar ákvarðanir varðandi hana. Ég vona það sé eitthvað sem kemur með tímanum, eftir því sem fleiri "hrein tékk" líða hjá. En maður gerir engum og síst af öllu sjálfum sér einhvern greiða með því að skjálfa af stressi yfir kaffibollanum og setja lífið á "pásu" út af einhverjum faktor sem maður getur hvort sem er ekki stjórnað. Lífið brunar áfram og allt eins gott að reyna að njóta ferðarinnar, hvert svo sem hún tekur mann.

Einu alvöru plönin fyrir 2012 eru að rumpa þessari MA-gráðu af - svona svo maður klári nú einhverja þeirra og þá er ég barasta hætt þessu skólabrasi. Í bili að minnsta kosti.