Kaupmannahöfn hefur verið hvít í rúma viku. Það er reyndar ekki mjög þykkt snjólag og allar götur auðar en stóri bakgarðurinn okkar er hvítur og því snjór í tveggja metra löngu brekkunni hjá leiksvæðinu. Þetta gaf tilefni til að þramma niður í geymslu og sækja forláta snjóþotu sem foreldrarnir gáfu syninum um síðustu jól - og ekki seinna vænna en að fara að nota gripinn. Svo situr töffarinn á þotunni og skipar manni að toga sig aftur á bak og áfram, til hliðar, á ská og allt þar á milli. Og auðvitað hlýða foreldrarnir. Ég er reyndar "soldið" skass þegar eiginmaðurinn stekkur af stað með Úlf á þotunni. Alltaf að passa að HANN ofgeri sér ekki. Þyrfti endilega að læra að hætta þesari afskiptasemi, hún er engum holl. Hafi einhver hér reynslu af að "af-stjórnsamast" má sá hinn sami skila eftir leiðbeiningar í kommentakerfinu.
Annars er einkasonurinn duglegur að halda foreldrum sínum við efnið. Hann er með móður sína á sjálfskipuðu framburðarnámskeiði þessa dagana. Þannig er að hann tók upp á að syngja danskt hip hop lag sem inniheldur hinn flókna texta: "skub, skub til taget" og sumir syngja lon og don. Svo kom auðvitað að því að ég fékk hörmungina á heilann og byrjaði að raula þessa línu. "oh mamma, þú kannt þetta ekki. Maður segir ekki skub heldur skub". Og ég reyni að apa eftir aaalveg eins og hann en nei.. hann er ekki sáttur við árangurinn. Sjálf heyri ég engan mun, svona potato/potata eitthvað og það er alveg sama hvað ég æfi mig. Svo heyrði ég mig tala dönsku á bandi um daginn og það var bara ekki nærri jafn vel heppnaður framburður og sá sem ég heyri þegar ég tala. Klárt að digitalisminn fer illa með danskan framburð. Guðjón er ekki enn farinn að raula með okkur mæðginum en ég held að það sé bara tímaspursmál þar til hann ..fellur. Dönsku-egóið mitt þarf nefnilega á því að halda að fleiri en ég fái orð í eyra sökum slaks framburðar.
Góðar stundir.
